Ik vind wandelen of fietsen altijd een hele mooie en fijne manier om God te ontmoeten. Of lekker buiten op de schommel zitten. Door wat activiteit lijkt het wel of m’n brein wat meer op gang komt. Dat helpt mij om lekker door te bidden en gefocust te blijven en tóch helemaal te kunnen genieten van de mooie natuur of de mensen om je heen.
Ik bid vaak hardop (lees: heel zacht pratend) en zelf merk ik dat mijn gedachten dan minder snel afdwalen en het is dan echt een gesprek wat ik heb met God.

Waar bid ik dan voor?
Ik begin vaak met een hele lijst van dingen waar ik dankbaar voor ben. En al wandelend worden dat er steeds meer! Vaak word ik er dan ook zo blij van dat ik daar ook weer voor kan danken. En soms weet ik gewoon even niet waar ik voor kan danken. Dan vertel ik wat ik die dag allemaal heb gedaan en wat me bezig houdt op dat moment. Ik vertel gebeurtenissen en hoe ik me daarbij voelde. En vanzelf komen er dan dingen naar boven waar ik moeite mee heb of tegenop zie. En dan vraag ik Gods hulp daarbij, dat lucht enorm op. Ook bid ik natuurlijk voor anderen. Ik heb een lijstje mensen voor wie ik probeer zo vaak mogelijk te bidden omdat ik weet dat ze God nodig hebben in hun leven. En natuurlijk komen mensen buiten dat lijstje ook nog aan de beurt.

Ik heb het over een gesprek, maar praat God dan ook terug?
Jazeker. Tussen mijn gebeds- en dankpunten neem ik vaak even stilte. Vaak onbewust zelfs, dan weet ik bijvoorbeeld even niet wat ik verder ga bidden. Maar God pakt die momentjes om op mij te reageren. Hij gaat dan bijvoorbeeld door op een gedachte die ik heb, of het vorige gebedspunt. Of Hij geeft een persoon in herinnering bij wie ik eerst soms denk: waarom zou ik voor die persoon bidden? Maar het gevoel dat ik voor diegene moet bidden, laat me dan niet meer los. En andere keren gaat God opeens over op een heel ander onderwerp wat besproken moet worden. Echt, ik krijg soms hele nieuwe inzichten tijdens een gebedswandelingetje.

Hoe spreekt God dan tegen mij?
Dat doet Hij op verschillende manieren en bij iedereen anders. Bij mij gaat het vaak via een gedachte. Iets wat uit het niets opkomt en waarvan ik weet dat ik het zelf niet had kunnen verzinnen. Soms twijfel ik of het van God is of van mezelf. Ik zet het dan niet gelijk aan de kant maar neem het altijd mee. Soms verdwijnt het weer uit m’n gedachten maar als het steeds weer terug komt, is de kans groot dat het van God is. Daarnaast is het belangrijk om het te toetsen: past datgeen wat ik heb gehoord bij het karakter van God? En kan het iets kwaad? Soms maakt het niet uit of iets wel of niet van God is. Als het iets goeds is, zou ik er sowieso op reageren of er iets mee doen. Soms spreekt God ook door andere mensen heen, of dingen om me heen die me aan iets herinneren.

Of ik ook wel eens niets hoor?
Natuurlijk. Maar ik probeer me daar niet te druk over te maken. God hoort me en luistert en Hij heeft Zijn perfecte timing. Dat zie ik vaak pas achteraf, maar nadat een paar keer meegemaakt te hebben weet ik dat dat zo werkt en vertrouw ik op Hem. Bovendien ben ik ervan overtuigd dat God vaker tegen ons spreekt dan we denken, maar dat we het dan niet horen of zien. We moeten namelijk ook leren Hem te verstaan, Zijn liefdestaal te begrijpen. Vaak zijn we ook afgeleid door van alles en nog wat en dat kan het geluid van Zijn stem soms overstemmen. Maar ik merk hoe vaker ik ga praten met God, hoe beter ik Zijn stem leer te verstaan.

Ik hoop je hiermee te inspireren om tijd met God door te brengen. Ik bid dat je gaat verlangen Zijn stem beter te verstaan. Geef niet op als je denkt dat Hij je niet hoort of niets terug zegt. Hij hoort je, ziet je en houdt van je.

Write a comment:

*

Your email address will not be published.

© 2018 SiK | Studenten in Kringen.
Top
Follow us: