Zoals de meeste van jullie zullen weten is mijn naam Alissa. Ik ben 22 jaar oud en opgegroeid in Maarssen (Utrecht). Daar ben ik gedoopt in de Gereformeerde Kerk. Ik heb catechisatie gevolgd, zong mee in koren en werd wel eens gevraagd om een stukje voor te lezen tijdens een dienst. In deze kerk heb ik mijn wortels in het geloof gezet. Ik heb altijd het gevoel gehad dat er ‘meer’ was dan alleen het geloof. Alleen kon ik dat niet helemaal plaatsen binnen deze kerk. Ik vond de verhalen uit de Bijbel en de liederen erg mooi, maar ik miste iets.
In 2016 ben ik naar Engeland verhuisd. Hier ben ik in aanraking gekomen met de Pinksterkerk. Een stroming die ik nog helemaal niet kende en de Heilige Geest al helemaal niet. Hier leerde ik weer een hele andere kant van het geloof.
Terug in Nederland wilde ik graag op de CHE gaan studeren, in de hoop meer in contact te komen met Christenen. Maar ik ben erachter gekomen dat dit mij eigenlijk meer benauwd..

Soms heb ik het gevoel dat mensen uit Ede, uit Utrecht, uit Engeland, waar dan ook, van mij verwachten dat ik dicht bij God sta of andersom. Mensen die graag mijn getuigenissen willen horen en hoe zij ‘ook een persoonlijke relatie kunnen krijgen’, of ‘God net zo kunnen ervaren’. Ik vind dit erg moeilijk. Mijn geloof is niet zo groot als mensen soms denken. Ik voel mij juist vaak verloren in het geloof en ik heb soms twijfels over het bestaan van God.
Ja, ook door mijn getuigenissen heen.

Begrijp me niet verkeerd. Ik vind het ontzettend gaaf dat ik God Zijn sturing kan voelen in mijn leven sinds ik Hem persoonlijk heb mogen leren kennen. Maar dat persoonlijke stukje zit mij ook vaak in de weg. Dit komt denk ik omdat daar zo’n nadruk op gelegd wordt over hoe ik dit vorm zou moeten geven volgens de verschillende kerken en de mensen die mij hier over willen leren. Dit is voor mij heel leerzaam, maar soms heb ik er moeite mee omdat het voor mij een bepaalde verwachting schept.

Ik switch veel tussen mijn leven in de randstad en een leven in Ede. Dit zijn voor mij twee totaal verschillende werelden. En het gekke is; in de randstad ervaar ik meer van God dan in bijbelbelt Ede. Zelf denk ik dat dit komt doordat geloven in het ‘veilige’, ‘gelovige’ Ede vanzelfsprekender is dan in de randstad. Ook switch ik veel van stroming binnen de kerk. Ik ben opgegroeid in de PKN maar bevind mij nu meer in de Evangelische/Pinkster stroming. Van beide zie ik de charmes.

Op dit moment ben ik bezig met terug te keren naar vragen als; wie is God voor mij? En waar voel ik mij prettig bij? Juist doordat ik in Ede zoveel verschillende mensen tegenkom, met verschillende visies, voel ik mij snel benauwd. Mijn geloof is gebaseerd op hetgeen dat God mij heeft laten zien. Niet op de Bijbel of de catechisatie. Tuurlijk ondersteunen deze dingen mijn geloof maar ik ben het een beetje zat om religies te volgen en een hierdoor meteen een stempel te krijgen.
Hierin krijg ik vanuit de randstad vaak de vraag of mijn geloof wel werkelijk de waarheid is of dat het allemaal toeval is. En ik snap dat. Natuurlijk kan toeval ook, alleen kies ik er zelf voor dat ik wíl geloven dat het God is. Ook op de momenten dat ik dit misschien toch niet geloof. (volg je me nog?)

Ik wil mijn eigen persoonlijke geloof, een relatie met God, door Jezus heen. Dit betekend niet voor mij dat ik elke zondag met mijn handen in de lucht sta, val in de Geest of profetieën van God krijg in de evangelische kerk. Maar ook niet doordat ik Taizé liederen te zing, in een koor meedoe of stukjes voorlees in de kerk uit de Bijbel in de gereformeerde kerk. Natuurlijk werken deze zaken ook mee aan het ontmoeten van God, maar ik wil Hem leren kennen zonder dat ik het gevoel heb dat ik Hem per se moet gaan zoeken in deze dingen. Ik probeer God te ontmoeten in de stilte, ‘gewoon’ ik en Hij, meer niet.

Zoals je merkt ben ik dus zelf nog erg zoekende naar God en hoe ik mijn geloof vorm wil geven. Ik heb belijdenis gedaan en mooie momenten met Hem mee gemaakt. Alleen is het soms erg moeilijk en ingewikkeld om mezelf uit te spreken over mijn geloof, naar mensen in Ede, Utrecht, Engeland, waar dan ook, zeker als ik zelf niet eens weet wat ik nu werkelijk geloof.

Mijn punt met dit hele verhaal is dat ik niet alles hoef te vinden in de kerk of in de mens maar dit juist probeer te vinden in mijn stille stoel. Voor mij houdt dit in dat ik niet meer een verwachting wil voelen over hóe ik moet zijn of wát ik moet vinden als christen.

Wat ik weet is dat ik wil blijven geloven dat God de Schepper is en Jezus de Redder, ook door mijn ongeloof en verwachtingen heen.

Alissa.

© 2019 SiK | Studenten in Kringen.
Top
Follow us: