Ik loop al een tijdje met de ziel onder mijn arm. De kwaaltjes van mijn zwakke plekken dringen zich aan mij op. Het wordt steeds moeilijker om mijn emoties te reguleren en mijn hoofd maalt over allerlei klusjes en persoonlijke zaken. Mijn frustraties over piepkleine dingen lopen op. De vermoeidheid slaat toe. Wat is er aan de hand? Ik sta er niet bij stil maar ga maar door en ga maar door als manusje-van-alles om te doen waarvan iedereen verwacht dat ik het doe. Tsja. Als afstuderende studente, als werkende zorgverleenster, als lieftallige huisgenoot, als voorbeelddochter, als lieve zus en als dé perfecte christen moet ik mijn steentje bijdragen aan de maatschappij. Ook al geeft mijn lichaam aan dat ik niet meer kan, ik móet en ik zál doorgaan. Een kalme stem vanbinnen spoort mij zachtjes aan om te stoppen. Alles in mij schreeuwt: “NEE!” Maar niet de nee die ik zou moeten laten klinken. Het is een nee tegen het zeggen van nee. Terwijl ik net nog in harmonie met mezelf leefde, vindt er nu een strijd binnenin mij plaats. Wie zal het gaan winnen? De ijverige studente die niet wil falen en niet durft op te geven omdat ze haar reputatie hoog wil houden? Of de zieke dochter die graag naar haar ouders wil omdat ze daar geen verantwoordelijkheden en verplichtingen heeft zodat ze echt uit kan rusten? Waar ben ik toch zo bang voor? Voor wie wil ik de schijn ophouden? Ik wil sterk gevonden worden. Ik wil als een doorzetter gezien worden die alles voor elkaar heeft. En in de tussentijd loop ik over mijn grenzen heen. Want ja, dat doet toch iedereen? “Niet zeuren, slik een paracetamol en ga ervoor!” is wat ik hoor als ik denk dat ik de gedachten van studenten om mij heen kan lezen. Om mijzelf te bemoedigen zeg ik:  “Er komt heus wel een moment waarop je kan rusten.” Maar ik ben goed in het uitstellen van uitrusten. “Joh, er komen wel weer rustigere tijden aan.” Niets is minder waar. Want op de schaarse avonden dat ik thuis ben, prop ik de avonden helemaal vol met al de duizend klusjes die nog op mijn to-dolijst stonden. Ik heb er immers de andere avonden waarin ik weg ben geen tijd voor. “Stop!” schreeuwt mijn lichaam. “Sta stil!” hoor ik door mijn lichamelijke klachten heen. En op het moment dat ik het doe, stort ik in. Ik ben moe. Zo intens moe…

Herken je dit? Niet willen stoppen, constant doorgaan, niet luisteren naar je lichaam en het druk hebben? Volgens mij is dat de ziekte van deze tijd. Vraag eens om je heen: ‘hoe gaat het?’ en je hoort standaard: ‘druk’. En wat willen wij daarmee zeggen? Wat willen wij daarmee bereiken? Je wil een belangrijk persoon zijn en echt iets te betekenen hebben voor andere personen. Maar, voelen wij ons niet al gauw verantwoordelijk voor veel dingen?  Oh wat is ‘nee’ zeggen toch moeilijk. Vooral als je je ergens verantwoordelijk voor voelt. Wat mij betreft is het prima als jij je leven volpropt met dingen die jij leuk vindt om te doen en die jij goed kan. Maar als het even niet goed met je gaat, kan je dan ook stilzitten? Als je lichaam aangeeft dat je rustig aan moet doen, doe je dat dan ook? Je lichaam is zoiets belangrijks; je doet er immers je hele leven mee en je kan niet zomaar een nieuw lichaam kopen. Hopelijk kan je daar in deze QualityTime meer bij stilstaan.

Rust
Hoe toepasselijk; rust?! Je bent niet de enige als jouw hoofd op het moment dat je met een kop thee op de bank gaat zitten nog op volle toeren werkt. En je al weer plannetjes aan het maken bent voor wat je over vijf minuten gaat doen. Probeer dat tijdens deze QualityTime even uit je hoofd te zetten. Mochten er to-dodingen door je hoofd schieten; grijp ze, schrijf ze op en laat ze vervolgens los om er pas weer na de QualityTime mee bezig te gaan.

Lezen
In 1 Korinthe 6: 19-20 (NBV) staat het volgende: ‘Of weet u niet dat uw lichaam een tempel is van de heilige Geest, die in u woont en die u ontvangen hebt van God, en weet u niet dat u niet van uzelf bent? U bent gekocht en betaald, dus bewijs God eer met uw lichaam.’

Overdenking
Het gaat in de verzen voor deze twee over ontucht. Je kan je misschien wel voorstellen dat deze twee verzen daar dan ook op gericht zijn. Toch denk ik dat er meer uit te halen valt (hopend dat ik de tekst niet teveel uit z’n verband ruk). Als je lichaam Gods tempel is, dan wil je er toch ook goed voor zorgen? God zelf woont in je lichaam! Besef eens: dé grote God die hemel en aarde heeft geschapen woont zelf in ons lichaam! Dan wil je toch met zorgvuldigheid en met respect met je lichaam omgaan? Bovendien heeft God, de Almachtige Schepper, ons lichaam geniaal geschapen. Als het niet zo goed gaat met ons, dan geeft ons lichaam dat vanzelf aan. Een pijntje hier, een kwaaltje daar. Het zijn allemaal signalen om rustiger aan te doen. En wij lopen maar dokters af, komen tig keer bij de apotheek en vragen nog een second opinion aan ook om maar door te kunnen gaan met dat wat we doen. Maar een lichaam geeft niet voor niets signalen af. Het is zo mooi ingesteld dat het gewoon aangeeft wat het nodig heeft. En in dit geval: een druk op de stopknop. Rust.
Hoe vaak luister jij naar je lichaam? Welke signalen geven jouw lichaam op dit moment af? Van welke taken heb je het idee dat je ze eigenlijk stop moet zetten? Wat houd je tegen om dat te doen?

Bidden
Vraag God om wijsheid hoe jij beter naar de signalen van jouw lichaam kan luisteren. Vraag God om inzicht hoe jij je lichaam als Gods tempel beter kan verzorgen. Dank God dat Hij in jou wil wonen en vraag Hem om kracht om de stopknop in te duwen wanneer dat nodig is.

Toepassing
Als je merkt dat je aan je eind bent, doe dan rustiger aan. De wereld vergaat niet als jij een aantal afspraken afzegt. Je zal er versteld van staan hoe weinig anderen je eigenlijk nodig hebben. Dat klinkt misschien wat deprimerend, maar het kan ook rust geven. Je mag voor jezelf kiezen. Luister naar je lichaam want als jouw lichaam het goed doet, dan kan jij je ook beter richten op God en nog meer dienen in zijn Koninkrijk.

Write a comment:

*

Your email address will not be published.

© 2018 SiK | Studenten in Kringen.
Top
Follow us: