“Misschien is SiK iets voor jou?” Ik zou willen dat ik nog wist hoe ze eruit zag, maar het moment leek zo nietszeggend dat ik haar gezicht niet opgeslagen heb in mijn brein vol details. Jammer, want het zou zomaar kunnen dat ik die dag een engel ontmoette. Engelen staan er namelijk om bekend in hun vrije tijd te flyeren op de CHE, dat begrijp je… Ze was van een andere studentenvereniging, maar op het moment dat ik vertelde dat ik meer opzoek was naar een intieme kring van mensen wees ze naar de flyer op tafel: S!K, toen nog met dat idiote uitroepteken. Diezelfde avond nog ging ik naar de infoavond en besloot het er maar op te wagen, why not, ik zat er niet voor mijn leven aan vast of zo…

Nu zes jaar later lijkt dat een bizarre grap, want er is niks zo tekenend voor mijn studententijd en zo belangrijk geweest in mijn ontwikkeling tot humanbeing als SiK. Ik kan me er absoluut geen voorstelling bij maken hoe mijn leven eruit had gezien, mocht ik die pauze hebben besloten niet met klasgenoten in de oude kantine te eten. Ik geloof niet in toeval, tegelijk geloof ik ook weer niet dat God van het micro-managen is. Hij is hier op aarde, als was Hij een zaaier die overal kansen strooit, je hoeft ze alleen te zien en ervoor te gaan. Dat was wat ik deed.

Mijn eerste SiKjaar keek ik al snel zo ontzettend uit naar kringavonden, dat ik herhaaldelijk loog over het rooster om een avondje extra bij elkaar te komen. Die avonden trokken me door het eerste jaar heen waarin ik Ede en mijn studie meer dan ruk vond. Ik heb toen geweldige vrienden ontmoet, waarmee ik nu, zes jaar later, nerd-avonden spendeer aan het fantaseren van een eigen verhaal en waar ik mee kampeer op natuurcampings (geen nudisten, gewoon bomen, gras, eikels…). Vrienden die mij opbouwen, uitnodigen voor een goede maaltijd op een donkere dag. Waarmee ik in mijn SiKtrui zowel gaybars als het holocaust monument bezocht in Berlijn, tevens had ik die trui hard nodig voor de walk-in fridge van Maastricht. Mijn vrienden doen de beste dansjes en sturen zelfs nog authentieke kaartjes als dagelijks leven me een beetje teveel wordt. Ik kwam uit de kast, werd meer dan eens verliefd, bezocht en ceremonieërde bruiloften. We droomden bij een kamp of haardvuur, ik dronk teveel en praatte de hele avond over lust en liefde. Op SiKweekend besloot ik dat de kerk het maar even zonder mij moest doen en ik God veel groter wilde zoeken dan wat mensen mij lieten zien binnen vier muren, SiK zelf werd mijn kerk, werd mijn thuis. Ik stoeide met de term Christen tot ik mezelf terugvond in Zijn vertrouwde armen. Ik heb me mogen ontwikkelen in allerlei talenten waarvan ik niet eens wist dat ik ze bezat: organiseren, communiceren, leiden, (s)preken, het delen van “kleine” dingen als idealen, fantasie en schrijven. Ik nam SiK op mijn rug, bevrijdde het van dat vreemde uitroepteken en er was geen moment dat ze niet mijn agenda, kamer en gedachte vulde.

Nu als senior lid (picture een opa met geruit plaid over zijn benen) moet ik misschien wat stappen terug doen en SiK zelf laten lopen, althans dat zei mijn psycholoog. Genieten van wat ze is geworden en van wie ze hopelijk mag zijn voor een nieuw iemand als ik. Dat is mijn grootste verlangen, dat SiK ook jouw leven mag raken op een manier die je nu nog niet verwacht. Je hoeft alleen maar zelf die kans te pakken!

Nu ben ik wel weer klaar met sentimenteel doen, fucking let go already dude.

© 2019 SiK | Studenten in Kringen.
Top
Follow us: