Toen ik in 2016 naar Ede verhuisde, wist ik niet hoe ik mijn geloof zou gaan invullen. Ik wilde naar de CHE, prachtige school, goede kwaliteit, maar ook omdat het christelijke geloof wil meegeven wat ik onbewust nodig had. In het begin, dat ik hier nog maar net zat, nog geen drie weken, kreeg ik al berichten binnen op mijn nieuwe adres dat ik nu ingeschreven stond in de Protestantse kerk van Ede, een kerk die drie minuten lopen van mijn kamer is. Ik kreeg een wijkouderling toegewezen en al. Alle berichten die ik kreeg van de kerk hier, gooide ik eigenlijk meteen alweer weg.

In mijn eerste jaar van mijn studie was ik totaal niet bezig met geloven. Ik ben een keer naar een open avond geweest van een studentenvereniging, wat een hele mooie avond was maar waar ik verder niets meer mee gedaan heb, te intens. In de weekenden ging ik niet naar Ede naar de kerk, maar was ik bij mijn ouders thuis. Vaak skipte ik die zondag de kerk omdat ik ‘’zo moe’’ was van een hele week studeren. Mijn ouders vonden het jammer, maar lieten mij mijn gang gaan aangezien ze vonden dat ik toch mijn eigen dingetje kon doen als jongvolwassene.

Met mijn ouders naar de kerk gaan, het bidden, het was routine geworden en ik deed het niet meer echt voor mezelf, maar meer om het idee. Daar voelde ik me schuldig over. Ik wilde het wel, ook toen ik net in Ede kwam. Maar zomaar een kerk inlopen op zondag om te kijken of je hier kunt zoeken wat je wil van het geloof? Nee, hartstikke eng, laat maar zitten. ‘’Bidden? Is lastig en ik doe het al zo lang niet meer’’ dacht ik.

Op mijn studie zelf werd nooit echt aandacht besteed aan geloof, het werd hier en daar benoemd, maar niet veel. Dat vond ik eigenlijk wel prima. Toch vind ik geloof heel erg mooi, ik ben op (niet in, haha!) Urk opgegroeid in de Christelijk Gereformeerde kerk en ben naar een christelijke basisschool geweest, ben op meerdere zomerkampen geweest vanuit een christelijke organisatie wat ik helemaal geweldig vond en nooit meer zal vergeten. Ik genoot van het zingen van liedjes en het luisteren naar Bijbelverhalen. Maar des te ouder je wordt, des te meer je dit zelf op moet gaan zoeken, daar werd ik een beetje lui in. Ik besloot het in mijn tweede jaar van mijn studie op te zoeken bij SiK, omdat ik ook wilde weten of er meer mensen waren die moeite hadden met het geloof zoals ik. Ik wilde in ieder geval meer weten over God omdat ik weet dat het mij heel veel rust kan brengen. In de kring leek het soms alsof al mijn kennis van de Bijbel plots weg was. Het voelde voor mij als een soort test, kende ik al die Bijbelverhalen nog waar ik ook zo graag naar luisterde op school? Daar werd ik onzeker van en dat ben ik af en toe nog steeds.

Hoe ik nu mijn geloof handen en voeten wil geven in de toekomst, weet ik nog niet. In welke kerk zal ik mij goed voelen? Zal ik ooit nog actief naar de kerk gaan? Heb ik de kerk nodig om te geloven? Hoe zit het als ik in een relatie zit met iemand die niet christelijk is? Want vinden mijn ouders hiervan? Zoveel vragen, vragen die niet meteen beantwoord hoeven te worden, want het is niet niets. Stap voor stap ben ik bezig om op mijn eigen manier invulling te geven aan hoe ik geloof, omdat het ondanks afgelopen vier jaar nog steeds een belangrijk iets. Hoge verwachtingen wil ik niet hebben van mezelf, dat maakt het alleen nog maar lastiger. Wel ben ik gemotiveerd om God beter te leren kennen en daar heb ik dit jaar ook veel zin in.

© 2018 SiK | Studenten in Kringen.
Top
Follow us: