Geloven op de CHE, je zou het kunnen vergelijken met je gelukkig voelen in de Efteling, het is nogal makkelijk. Het is zelfs een beetje gek als je geen christen bent binnen deze cultuur. Pas wanneer je buiten dit goddelijke vacuüm stapt zie je wat er over blijft van dat enthousiasme en ik moet eerlijk zeggen, voor mij was dat niet zo heel veel. Ik moet bekennen dat ik het eerste jaar op de universiteit niet echt stond te springen om mensen mee te delen dat ik zo’n “gekke christen” was, want dat zouden ze zeker denken, dus dat vermeed ik. Eigenlijk vond ik het zelfs wel lekker om eens niet direct met 1-0 achter te staan, zoals ik in de christelijke wereld wel vaak doe als queer. Daaruit kun je al begrijpen, ik zag mijn christen-zijn vooral als een drempel waar anderen overheen zouden moeten als ze mij tegen kwamen.

Vervolgens werd het ook vaak een drempel waar ik zelf overheen moest, want het was veel meer míjn negatieve beeld van christenen dat ik alvast in hun hoofd bedacht, dan dat van mijn klasgenoten. Het woord ‘christen’ gaf me altijd een beetje de kriebels. Christenen zijn immers mensen die leven in een instituut en niet zelf nadenken, die een lege religie aanhangen en menen daarmee het recht te hebben om anderen te veroordelen. Ik geloofde nog wel in God, maar mezelf christen noemen en me dus verbinden met al die anderen christenen, ten overstaan van “normale” mensen, nouh nee… liever niet.

Afgelopen zomer vertelde ik aan een goede vriend dat ik het nogal moeilijk vond om mijzelf christen te noemen en dat liever niet deed. Hij herkende dat en begreep wat ik zei, maar waar ik hoopte dat hij misschien een creatieve andere benaming zou hebben, legde hij me uit waarom hij toch de term ‘christen’ bleef gebruiken. Op het moment dat hij en ik, en misschien ook jij, ons blijven distantiëren van de term kunnen we ook geen positieve invloed uitoefenen op het beeld dat mensen (zowel binnen als buiten de kerk) mogelijk hebben van wat christen-zijn inhoudt. Dan wordt het beeld van die “gekke christen” vanzelf waar.

Daarnaast leer ik in mijn studie steeds meer het belang van mijn identiteit erkennen, omdat mijn identiteit invloed heeft op hoe ik in de wereld sta en de vragen die ik stel. Sterker nog, ik heb een enorme passie om te werken met mensen die verdwaald zijn in het christendom als religie, hoe kan ik dat doen als ik mezelf er van distantieer? Steeds vaker vertel ik dus klasgenoten dat ik christen ben, zelfs al gaat het soms een beetje via een omweg of nog half verborgen achter “ik kom uit een christelijke achtergrond.” Ik vind het oprecht heel moeilijk en ben bang voor het beeld dat mensen misschien direct bij ‘christen’ hebben en dat ze mij verbinden aan lege religie. Terwijl ik ook niet kan ontkennen dat ik daadwerkelijk geloof in God als mijn vader en zijn zoon Jezus die mij ten diepste begrijpt. Ik geloof zelfs dat het christendom heel relevant zou kunnen zijn in deze tijd, al moet er dan nog wel het een en ander gebeuren. Hopelijk mag ik hier een voorbeeld in zijn, niet door mij van de term ‘christen’ te distantiëren, maar door het uit te leven.

Write a comment:

*

Your email address will not be published.

© 2018 SiK | Studenten in Kringen.
Top
Follow us: